Śnieg w kwietniową niedzielę. 44 wiersze

Dehnel proponuje własne odczytanie twórczości Larkina, pozostające w opozycji do tłumaczeń Stanisława Barańczaka, który jako pierwszy przybliżył tego angielskiego poetę polskiemu czytelnikowi. Jak zauważa w swoim posłowiu: „Mój Larkin jest zdecydowanie bardziej chropawy, raczej w zwykłych półbutach niż na koturnach i oczyszczony z licznych bonusów – choć z pewnością nie zachowuje tak dokładnych rymów jak ten Barańczakowski.”

O tym, jak interesujące jest to odczytanie może świadczyć natomiast następujący frragment,w którym Dehnel stara się uchwycić twórczość skomplikowanej i nieoczywistej postaci jaką był angielski twórca: „Larkin był wielkim dwudziestowiecznym poetą budynków i pomieszczeń poznawanych od wewnątrz – kościołów, szpitali, mieszkanek, hoteli czy wagonów kolejowych – i szerokiego świata widzianego zza ich małych, obronnych drzwiczek.”

Równocześnie delikatna i boleśnie precyzyjna poezja Larkina ma w sobie wiele sprzeczności, podobnie jak i sylwetka autora – zgorzkniałego samotnika, mizogina i rasisty, lecz również błyskotliwego autora wybitnych i wstrząsających niejednokrotnie wierszy, który eksperymentował ze swoim lesbijskim awatarem pisząc pod pseudonimem. „Zmieniła się nasza wiedza o Larkinie” zauważa Dehnel, a nowy tom przekładów jest dowodem na to, że warto tę wiedzę wciąż aktualizować.